زندگی کردن در چارچوب قانونهای سختگیرانه ، بایدها و نبایدهای غیر اصولی و غیر منطقی  و سخنان بزرگان یا فیلسوفانی که صرفا نه به خاطر تجربه ی این موارد در زندگی شخصی خود بلکه به خاطر تفکر و تعمق منطقی به آنها رسیده اند، نه تنها از نظر من کار اشتباه و نادرستیه بلکه میتونه خیلی خیلی هم خطرناک باشه، چون مطمینن روزی هم فرا میرسه که کسی با سخنان و تفکراتش اون اصول و ارزشهای تقلبی رو بشکنه چون از ذهن شخص دیگه ای به ما منتقل شده و امکان دفاع ازش رو نداریم چون واقعا تجربه ش نکردیم و فقط به خاطر زیبایی و تاثیر گذاری جمله اون رو پسندیدیم و در بین جملات دوست دشاتنیمون نگه داشتیم! نمیدونم چرا اینارو گفتم اما یه جورایی معتقدم زندگی پر از حادثه ست و باید با هر کدومش جداگانه روبه رو شد، نه اینکه بشینیم فکر کنیم و بخواهیم با حرفها و جمله هایی که از چهار تا کتاب درآوردیم برای مقابله با اونا استفاده کنیم.... اینها رو برای کسایی مینویسم که تمام زندگیشون شعار بود و شعار و نصیحت و انتقال حرف بزرگان به ساده هایی مثله ما ولی آخر سر خودشون به تناقض بین همه ی اونها رسیدن! امیدوارم تا دیر نشده سر از توی کتاب و گفته های ثقیل و فیلسوفی در بیارن و زندگی رو با اون نگاه ساده ای که هر کس واقعا "بایــــد"، نگاه کنن...