حالا بماند که خودم هم خوب تنبلی کردم برای پیگیری کارم اما خوب دیگه نه اونقدر که اینطوری یه دفعه ای قحطی همه چی بیاد سر من!!!!

بگذریم...

اصلا خر ما از کُرِّ گی نه دم داشت نه خر بود...

                                                          □□□

"پاییز پدر سالار" نوشته ی "گابریل گارسیا مارکز" و به ترجمه ی "حسین مُهری" تموم شد.

تا حالا هیچ کتابی رو از نظر قدرت توصیف مثل این کتاب ندیده بودم حتی "ژان کریستف"!

یک داستان نیمه تخیلی از قدرت که وقتی به دست انسان های تشنه ی ظلم و کینه جو از زندگی میافته چه ذهن های خارق العاده و خلاقی که برای نمایش برتری و قدرتمندی خودشون پیدا نیمیکنن...

از منفجر کردن کشتی دو هزار کودک که برای انتخاب تقلبی شماره بلیط بخت آزمایی رییس جمهوری انتخاب و بعد ناپدید میشدن تا هیچ کس به راز همیشه برنده  شدن این رییس جمهور دویست و پنجاه ساله پی نبره تا کشتار وزرا و ژنرال ها فقط به خاطر یک "بله" یا "خیر" جابه جا یا برنده شدن در مقابل رییس جمهوری در بازی دومینو  و جنگ خروس های وحشی!!!

مامانی حدس میزد که داستان زندگی پینوشه یکی از خونخوارترین رهبران دنیا باشه و من هم تا حدودی وقتی کتاب رو شروع کردم به خاطر ناحییه یی که داستان در اون اتفاق میافته یعنی ایالتی نامعلوم در کاراییب در آمریکای مرکزی، با مامانی موافق بودم اما وقتی مقدمه ی کتاب و مصاحبه های گابریل گارسیا مارکز رو خوندم،  نظرم عوض شد. شاید بشه گفت این رییس جمهور دویست و پنجاه ساله که حتی یک روز از حکومت خفقان آورش بدون هوس های وحشتناک و آدم کشی طی نشده، نمادی از غول استبداد و جهالت اشخاصی است که با عقده ها و دردهای کودکی خود و به کمک قدرت های بزرگ جهان به حکومت میرسند و سپس توسط همان ها سرنگون میشوند، و پینوشه در آمریکای جنوبی(شیلی)، هیتلر در آلمان و استالین در شوروی سابق، هریک فقط نمادی از خودکامگی و سَبُعیّت قدرت در دست افرادی ست که بویی از انسانیت نبرده اند.

ویژگی جالب این کتاب برای من زمانمند نبودن کتاب، وقایع تاریخی آمیخته با خرافات و باورهای عامیا نه ی مردم، و نحوه ی نقل قول داستان است که به صورت سوم شخص مفرد و از زبان سه شاهد مختلف بیان میشود و هر جا که راوی به اول شخص تبدیل میشود ، جمله هایی بسیار کوتاه، اعجاب آور و حاکی از قدرت مطلق وحشتناکی میبینیم که نشان دهنده ی قدرت در دست سربازی است که از فقر و محنت توسط یانکی ها به ژنرالی و ریاست کشور میرسد.

...

خوب انگار زیادی جدی شدم...

البته همزمان با این کتاب ،"دایی من بنژامن" نوشته ی "کلود تیلیه" رو هم  خوندم که خوب چون در قالب طنز، مشکلات جامعه ی دوران لویی پانزدهم و شانزدهم! رو بررسی میکرد چندان توجهم رو جلب نکرد...

میرم کتابم رو عوض کنم.

شاید  یه کم تاثیر این وحشی گری کتاب پاییز پدرسالار از بین بره...باورتون نمیشه اگه بگم ظهری خواب جنگ میدیدم... و اینکه برای سربازخونه ها! شکلات های مسموم فرستاده بودند!!! و من نمیتونستم فرار کنیم و درست لحظه ای که "ژنرال من" (اسمی که رییس جمهوری در تمام کتاب با آن خوانده میشود) میخواست وارد بشه، نگهبان مجتمع، زنگ در رو زد و من از خواب پریدم ....(خودمون خدا عمرش بده اگه نه من الآن اینجا نبودم)

پ.ن۱: یکی نیست بگه خوب تو که ظرفیت کتاب خوندن نداری چرا میخونی؟؟

پ.ن۲: کتاب "فولاد چگونه آبدیده شد" از "نیکلای استروسکی" رو میخوام شروع کنم به ترجمه ی "بهرام"!!!