جوان بود و دخترانِ همسایه جوان بودند و اندوهِ من جوان بود و ناظم

دبستانِ ما پیر بود و حرف ما را نمی فهمید و دبستان شکنجه خانه یِ خصوصی او بود!هفت ساله که شدیم، پایانِ هفته های هفت سنگ فرا رسید!

هفت ساله که شدیم، ما ماندیمُ معلم هایی که ما را نمی فهمیدند،

ناظم هایی که ما را نمی فهمیدند، مدیرهایی که ما را نمی فهمیدند و کتاب هایی که در آن ها حرفی از توپُ تابُ فرفره نبود!

هفت ساله که شدیم، دیگر بچّه نبودیم، سرباز بودیم! سربازانِ

بی خبری که خبردار در صفِ بی آخر انتظار می ایستادیمُ گوش به زنگِ صدای آقای مدیر داشتیم که از فوایدِ تعلیمُ تعلُمُ تنبیه می گفتُ تکیه کلامش همیشه سطری از شعر شاعری مکار بود:

توانا بُوَد هر که دانا بُوَد... و هفت سالگی ختم تمام کودکی ما بود!

و من بَدَم می آمَد از دروغ های درس تاریخ و بدم می آمد از حرف های آقای علوم! او ماه را -که رفیق خواب های من در مهتابی بود- قُلوه سنگی می دانست شناور در سیاهی آسمان و من بدم می آمد از درس ریاضی با آن همه اعدادُ علامت های بی سَرُتَه که نمی گذاشتند صدای گنجشک های آن سوی پنجره را بشنوم و بدم می آمد از درس نقّاشی که معلمش همیشه به من می خندیدُ هیچ وقت نمی پرسید چرا ماهی قرمزهایِ حوض آبی را با رنگِ سیاه نقاّاشی می کنم و از زنگ ورزش بدم می آمد با آن معلم معتادش که نمی گذاشت ما بازی کنیم و وادارمان می کرد با صدای سوتِ مسخره اش نَرمِش کنیم و ما عرق می ریختیمُ و خسته می شدیم و او دلش غنج می زدُ تُندتَر در سوتش میدَمید و ما از نفس می افتادیم و او می خندید و ما را عروسک های خیمه شب بازیِ خود می دید! او برادر هم خونِ هیتلِر بود! و من دبستان را دوست نمی داشتم و زنگِ تفریح چه کوتاه بود و قدِّ من چه کوتاه بود و دیوارهای دبستان چه بلند بودند و من دیوارها را دوست نمی داشتم!

در غروب های جمعه که انگشتانِ من از نوشتنِ جریمه ورم می کردُ تیر می کشید، بر تابِ زنگ زده یِ کنج حیات می نشستمُ آرزو می کردم که پدربزرگ مرا تاب بدهد تا طعم ترکه های ناظم را از یاد بِبَرَم!امّا پدربزرگ کمر درد داشت و پدربزرگ حوصله نداشت و پدربزرگ مرا نمی دید و با صدایی که به قُلقُل قلیانش شبیه بود، می ایستاد، خم می شد، می نشست. می ایستاد، خم می شد، می نشست... و کَمَرش از این کار درد نمی گرفت! او مرا تاب نمی داد و تاب ساکن بود و پاهای من به زمین نمی رسید تا تاب بدهم خودم را، آرزوها وُ رویاها وُ اندوهم را وَ

طعم جریمه های دبستان را از خاطر ببرم... و جمعه روز صامتِ گُنجشک ها بود...

من نمی خواستم و نمی خواهم قَدّم از کمربندِ پدر بُلندتَر شَوَد!

نمی خواستم و نمی خواهم هم قد شوم با ترکه های تر حوض لجن پوش دبستان! نمی خواستم و نمی خواهم توپم را با مدادُ کاغذ عوض کنم! نمی خواستم و نمی خواهم دوچرخه ام آن قدر کنج انبار خانه بماند تا کوچک شود برای پاهای بزرگِ من! نمی خواستم و نمی خواهم بادبادکِ از یادرفته ی مرا بادِ بی خبر از بام  ِ خانه بدزدد!

می خواهم بادبادکی بسازم با تمام روزنامه هایِ شهر! می خواهم دوچرخه یی بخرم با پس انداز همه ی عُمر! می خواهم قایق کاغذی ام را در جویِ آب رها کنم و از پی اش بدوم! می خواهم زنگِ تمام خانه های شهر را بزنم و بگریزم!

می خواهم خواب ببینم که بیدارَم و تمام این خواستن ها از طراوتِ حضور توست!

توپی که مرا به کودَکی ام می رسانی!

و من دوستت می دارم در سرزمینِ گلُ بُلبُلُ کفتار،

در سرزمین معلمانُ ناظمانُ مدیرانِ ترکه به دست،

در سرزمین شاعرانُ عارفانُ دلقکانِ بزرگ!

دوستت می دارم در تمام دقایقی که گزنده می گذرند!

در تَک تَکِ نفس هایم و به هنگام تماشای همه ی زیبایی ها و نازیبایی ها!

در کوچه و خیابان دوستت می دارم

و در تمام اماکن عمومی

و این به معجره می ماند،

چرا که در سرزمینِ ما عاشقان خانه نشینند...

      "یغما گلرویی"