باید اِستاد و فرود آمد
بر آستانِ دری که کوبه ندارد،
چرا که اگر به گاه آمده باشی دربان به انتظار ِ توست و 
                                                      اگر بی گاه
به در کوفتن ات پاسخی نمی آید.
کوتاه است در،
پس آن به که فروتن باشی.
آیینه یی نیک پرداخته توانی بود
                                  آن جا
تا آراستگی را
پیش از درآمدن
                 در خود نظری کنی.
هذ چند که غلغه یِ آن سویِ در زاده یِ توهم ِ توست نه انبوهی ِ 
                                                                     مهمانان،
که آن جا
          تو را
              کسی به انتظار نیست.
که آن جا
         جنبش شاید،
                         اما جُمنده یی در کار نیست:
نه ارواح و نه اشباح و نه قدیسانِ کافورینه به کف
نه عفریتانِ آتشین گاوسر به مشت
نه شیطانِ بُهتان خورده با کلاهِ بوقی یِ منگوله دارش
نه ملغمه یِ بی قانونِ مطلق هایِ مُتنافی.-
تنها تو
       آن جا موجودیتِ مطلقی،
موجودیتِ محض،
چرا که در غیابِ خود ادامه می یابی و غیاب ات
حضور ِ قاطع ِ اعجاز است.
گذارت از آستانه یِ ناگزیر
فرو چکیدنِ قطره یِ قطرانی ست در نامتناهی ِ طلمات:
" _ دریغا
          ای کاش ای کاش
                           قضاوتی قضاوتی قضاوتی
                                                      در کار در کار در کار
                                                                می بود!"_
شاید اگرت توانِ شنفتن بود
پژواکِ آواز ِ فرو چکیدنِ خود را در تالار ِ خاموش ِ کهکشان هایِ
                                                              بی خورشید_
چون هُرَّستِ آوار ِ دریغ
                           می شنیدی:
"_کاش کی کاش کی
                        داوری داوری داوری
                                         در کار در کر در کار..."
اما داوری آن سویِ در نشسته است، بی ردایِ شوم ِ قاضیان.
ذات اش درایت و انصاف
ﻫﻴﺄت اش زمان.-
و خاطره ات تا جاودانِ جاویدان در گذرگاهِ ادوار داوری خواهد شد.
بدرود!
لدرود!(چنین گوید بامدادِ شاعر:)
رقصان می گذرم از آستانه یِ اجبار
شادمانه و شاکر.
از بیرون به درون آمدم:
از منظر
         به نظّاره به ناظر.-
نه به ﻫﻴﺄتِ گیاهی نه به ﻫﻴﺄتِ پروانه ﺋﻰ نه به ﻫﻴﺄتِ سنگی
نه به ﻫﻴﺄتِ برکه ﺋﻰ،_   
من به ﻫﻴﺄتِ "ما" زاده شدم
                                   به ﻫﻴﺄتِ پُر شکوهِ انسان
تا در بهار ِ گیاه به تماشایِ رنگین کمانِ پروانه بنشینم
غرور ِ کوه را دریابم و هیبتِ دریا را بشنوم
تا شریطه یِ خود را بشناسم و جهان را به قدر ِ همت و فرصتِ
                                                        خویش معنا دهم
که کارستانی از این دست
از توانِ درخت و پرنده و صخره و آب شار
                                                  بیرون است.
انسان زاده شدن تجسّدِ وظیفه بود:
توانِ دوست داشتن و دوست داشته شدن
توانِ شنفتن
توانِ اندُه گین و شادمان شدن
توانِ خندیدن به وسعتِ دل، توانِ گریستن از سویدایِ جان
توانِ گردن به غرور برافراشتن در ارتفاعِ شکوه ناکِ فروتنی
توانِ جلیلِ به دوش بردنِ بارِ امانت
و توانِ غم ناکِ تحملِ تنهاﺋﻰ
تنهاﺋﻰ
تنهاﺋﻰ
تنهاﺋﻰیِ عریان.
انسان
دشواری یِ وظیفه است.
دستانِ بسته ام آزاد نبود تا هر چشم انداز را به جان در بر کشم
هر نغمه و هر چشمه و هر پرنده
هر بَدرِ کامل و هر پَگاهَ دیگر
هر قلّه و هر درخت و هر انسانِ دیگر را.
رخصتِ زیستن را دست بسته دهان بسته گذشتم
دست و دهان بسته گذشتیم.
و منظرِ جهان را
              تنها
                  از رخنه یِ تنگ چشمی یِ حصارِ شرارت دیدیم و
                                                                      اکنون
آنک دَرِ کوتاهِ بی کوبه در برابر و
آنک اشارتِ دربانِ منتظر!-
دالانِ تنگی را که در نوشته ام
به وداع
        فرا پُشت می نگرم:
فرصت کوتاه بود و سفر جان کاه بود
اما یگانه بود و هیچ کم نداشت.
به جان منت پذیرم و حق گذارم!
(چنین گفت بامدادِ خسته.)

     "احمـــد شاملـــو"