قبل از هر چیز از کورال و ندا متشکرم که من رو به این بازی وبلاگی دعوت کردن..
نمیدونم باید اصالت ایرانی بودن رو حفظ کنم یا نه اما هفت ترانه ای که من بیشتر از همه دوست دارم :

1- ترانه ی "گل یخ" با صدای  کوروش یغمایی و شعر از مهدی اخوان لنگرودی:

غم میونه دو تا چشمون قشنگت لونه کرده
شب تو موهای سیاهت خونه کرده
دو تا چشمون سیاهت مثل شبهای منه
سیاهی های دو چشمت مثل غم های منه
وقتی بغض از مژه هام پایین میاد بارون میشه
سیل غم ها آبادیم و ویرونه کرده 
وقتی با من میمونی تنهاییم و باد میبره
دو تا چشمام بارون شبونه کرده
بهار از دستهای من پر زد و رفت
گل یخ توی دلم جونه کرده
تو اتاقم دارم  از تنهایی آتیش میگیرم
ای شکوفه توی این زمونه کرده
چی بخونم جونیم رفته , صدام رفته دیگه
گل یخ توی دلم جونه کرد


2- ترانه ی "هفت شهر عشق" با صدای فرامرز اصلانی که شاعرش رو هنوز نفهمیدم متاسفانه:

بی خبر رفت و دگر از او نیامد
نامه ای نه   کلامی نه   پیامی نه
هفت شهر عشق را گشتم به دنبالش
ندیدمش به کوچه ای  به بامی نه
تا که غربت  یار من در بر گرفت
دل بهانه های خود از سر گرفت
گرمی خورشید هم آخر گرفت
کلبه ام خاموش شد
آتشم افسرد
غنچه های بوسه ام
بر عکس او پژمرد
باد یاد عاشقان را برد
سالها رفتند و من دیگر ندیدم
سروری نه   قراری نه   بهاری نه
هفت شهر عشق را گشتم به دنبالش
از آنهمه گذشته  یادگاری نه
تا که غربت  یار من در بر گرفت
دل بهانه های خود از سر گرفت
گرمی خورشید هم آخر گرفت
کلبه ام خاموش شد
آتشم افسرد
غنچه های بوسه ام
بر عکس او پژمرد
باد یاد عاشقان را برد

3- ترانه ی "برج و کبوتر" با صدای ابی که فکر میکنم قوی ترین اجرای ابی باشه و شعرش از اردلان سرفراز:

زیر این گنبد نیلی زیر این چرخ کبود
توی یک صحرای دور یه برج پیر و کهنه بود
یه روزی زیر هجوم وحشی بارون و باد
از افق کبوتری تا برج کهنه پر گشود
برج تنها سر پناه خستگی شد
مهربونیش مرهم شکستگی شد
اما این حادثه ی برج و کبوتر
قصه ی فاجعه ی دلبستگی شد
اول قصه مونو تو می دونی تو می دونستی
من نمی تونم برم تو می تونی تو می تونستی
باد و بارون که تموم شد اون پرنده پر کشید
التماس و اشتیاقو ته چشم برج ندید
عمر بارون عمر خوشبختی برج کهنه بود
بعد از اون حتی تو خوابم اون پرنده رو ندید
ای پرنده ی من ای مسافر من
من همون پوسیده ی تنها نشینم
هجرت تو هرچی بود معراج تو بود
اما من اسیر مرداب زمینم
راز پرواز و فقط تو می دونی تو می دونستی
من نمی تونم برم تو می تونی تو می تونستی
آخر قصه مونو تو می دونی تو می دونستی
من نمی تونم برم تو می تونی تو می تونستی

4-ترانه ی "هفته ی خاکستری" با صدای فرهاد  و شعرش از شهریار قنبری :
شنبه روز بدی بود
روز بی حوصلگی
وقـت خوبی که می شد
غزلی تازه بگی
ظهر یکشنبه من
جدول نیمه تموم
همه خونه هاش سیاه
روی خونه جغد شوم
صفحه کهنه یادداشت های من
گفت دوشنبه روز میلاد منه
اما شعر تو می گه که چشـم مـن
تو نخ ابره که بارون بزنه
آخ اگه بـــارون بـــزنـه ،
آخ اگه بـــارون بـــزنـه
غروب سه شنبه خاکستری بود
همه انگار نوک کوه رفته بودن
به خودم هی زدم از اینجا برو
اما موش خورده شناسنامه من
عصر چهارشنبه من
عصر خوشبختی ما
فصل گندیدن (پوسیدن) من
فصل جون سختی ما
روز پنجشنبه اومد
مثل سقاهک پیر
رونوکش یه چیکه آب
گفت به من بگیر بگیر
جمعه حرف تازه ای برام نداشتپ
هر چی بود پیش تر از اینها گفته بود ...

5- ترانه ی " همسفر" از گوگوش و شعرش از شهریار قنبری :

تو از کدوم قصه ای ؟ که خواستنت عادته
نبودنت فاجعه ؛ بودنت امنیته !
تو از کدوم سرزمین تو از کدوم هوایی ؟
که از قبیله ی من یک آسمون جدایی
اهل هر جا که باشی قاصد شکفتنی
توی بٌهتٌ و دقدقه ناجی قلب منی
پاکی آبی و ابر نه خدایا شبنمی
قد آغوش منی نه زیادی نه کمی
منو با خودت ببر ای تو تکیه گاه من
خوبه مثل تن تو با تو همسفر شدن
منو با خودت ببر من به رفتن قانعم
خواستنی هر چی که هست تو بخوای من قانعم
ای بوی تو گرفته تن پوش کهنه ی من
چه خوبه با تو رفتن رفتن همیشه رفتن
چه خوبه مثل سایه همسفر تو بودن
هم قدم جاده ها تن به سفر سپردن
چی میشد شعر سفر بیت اخری نداشت
عمر پوچه منو تو دَمه واپسین نداشت
اخر شعر سفر آخر عمر منه
لحظه ای مردن من لحظه رسیدنه
منو با خودت ببر ای تو تکیه گاه من
خوبه مثل تَن تو با تو همسفر شدن
منو با خودت ببر من به رفتن قانعم
خواستنی هر چی که هست تو بخوای من قانعم
منو با خودت ببر منو با خودت ببر...

6-ترانه ی "سوغاتی" با صدای هایده و شعر از هدیه:

وقتی میای صدای پات از همه جاده ها میاد
انگار نه از یه شهر دور، که از همه دنیا میاد
تا وقتی که در وا میشه، لحظه دیدن می رسه
هر چی که جاده است رو زمین، به سینه من می رسه
ای که تویی همه کسم، بی تو میگیره نفسم
اگه تو رو داشته باشم، به هرچی می خوام می رسم...
وقتی تو نیستی قلبمو واسه کی تکرار بکنم
گلهای خواب آلوده رو واسه کی بیدار بکنم
دست کبوترای عشق واسه کی دونه بپاشه
مگه تن من می تونه بدون تو زنده باشه
ای که تویی همه کسم، بی تو میگیره نفسم
اگه تو رو داشته باشم،به هرچی می خوام می رسم...
عزیزترین سوغاتیه غبار پیراهن تو
عمر دوباره منه دیدن و بوییدن تو
نه من تو رو واسه خودم، نه از سر هوس می خوام
عمر دوباره منی ، تو رو واسه نفس می خوام
ای که تویی همه کسم، بی تو میگیره نفسم
اگه تو رو داشته باشم،به هرچی می خوام می رسم

7-ترانه ی "عشق به شکل پرواز پرنده ست" با صدای داریوش و شعر از اردلان سرفراز:

عشق به شکل پرواز پرنده ست
عشق خواب یه آهوی رمنده ست
من زایری تشنه زیر باران
عشق چشمه آبی اما کشنده ست
من میمیرم از این آب مسموم
اما اونکه مرده از عشق
تا قیامت هر لحظه زنده ست
من میمیرم از این آب مسموم
مرگ عاشق عین بودن اوج پرواز یه پرنده ست
تو که معنای عشقی به من معنا بده ای یار
دروغ این صدا را به گور قصه ها بسپار
صدا کن اسممو از عمق شب از لَبِّ دیوار
برای زنده بودن دلیل آخرینم باش
منم من بذر فریاد خاک خوب سرزمینم باش
طلوع صادق عصیان من بیداری ام باش
عشق گذشتن از مرز وجود
مرگ آغاز راه قصه بوده
من راهی شدم نگو که زوده
اون کسی که سر سپرده مثل ما عاشق نبوده
من راهی شدم نگو که زوده
اما اون که عاشقونه جون سپرده هرگز نمرده

و هزاران ترانه ی دیگه از همین خواننده ها و خواننده های دیگری از جمله پرنده ی مهاجر از کوروش یغمایی، "همه شب نالم چون نی" از بنان،"یه روز دو تا چشم سیا اومد تو سرنوشتم" از "کوروس سرهنگ زاده"،  “Stupid Girl” از Pink، “In Your eyes” از “Anastasia”، “Hurt” از “Christina Aguilera”، “Lonely” و “Ghetto”  از “Akon”، “Wiseman” و “Cry” و “Good Bye My Lover” و “1973” از “James Blunt”، “Bad Day” از “Daniel Peutit”، “Dalla pelle al coure” از “Antonello Venditti” و... اینقدر زیادن که نمیدونم کدومشو بنویسم... از قمیشی و مهستی یا از شکیلا و ویگن و حبیب و شهرام ناظری دیگرون!! شاید اشکال اینجاست که کار درستی نیست انتخاب کنیم اما خوب مگه من چند تا دوست جون دارم آخه؟ (هندونه هاش بزرگه ها)
این هم ترانه هایی که بدم میاد:
1-گیتارو با خودت نبر از شماعی زاد
2-شیوا از سندی!!!
3-کلیه ی ترانه های موجودی به نام "آیدین"
4-خورشید خانوم از شهرزاد سپانلو ! ! !
5-قشنگ تر از پریای شهرام شب پره
6-شیرازیا چه چه اصفانیا چه چه
7-نیمه ی گمشده ی من از گوگوش بس که شلوغه!
8-کلن علیرضا افتخاری به عنوان ترانه

از همه ی آهنگای جوات پسند و قردار مخصوص عروسی و بوق بوقی هم بدم میاد..