من به هنگام شکوفایی گلها در دشت،
باز برمی گردم

و صدا می زنم:

            
       _ " آی!

          " باز کن پنجره را،

          " باز کن پنجره را _

                                       _ در بگشا!

          " که بهاران آمد!
          " که شکفته گل سرخ
          " به گلستان آمد!
          " باز کن پنجره را!

          " که پرستو پرّ می شوید در چشمه ی نور.

          " که قناری می خواند، _

                        _می خواند آواز سرور.

                        " که:
                               _ بهاران آمد
                                             " که شکفته گل سرخ
                                             " به گلستان آمد!

"حمید مصدق"
قصیده ی آبی، خاکستری، سیاه

شاید خیلی وقت ها خیلی از ما از زندگی ناامید شده باشیم، با دیدن یه صحنه، یه اتفاق بد( و حتی گاهی خوب)، یا یه حرف ناحق... نمیدونم.. اما فکر نمی کنم کسی بتونه یا بخواد ادعا کنه که همیشه به زندگی امیدوار بوده یا تو زندگی همیشه خوش بین رفته جلو، چون از نظر من _البته_ این جور آدمها کاملا غیر عادی هستن! و به قول مارگوت بیکل هم، "حقیقت گرا نیز گاه به رویا گرفتار می آید."

پ.ن۱: "جان شیفته" هم تموم شد.. یه کتاب کامل، از نظر احساسی، سیاسی،اجتماعی و توصیف چهره ی واقعی دنیا و جنگ و غیره از زبان یک زن(آنت) که بعد از فوت پدرش، قوانین زندگی بورژوازی رو میشکنه تا برطبق میل خودش زندگی کنه و بعد کاملا ناگهانی ثروتی که از پدرش به ارث برده رو از دست میده و متوجه میشه که یک خواهر ناتنی به اسم سیلوی داره...گذشته از متن لطیف و پر احساس داستان زندگی آنت، بخشهایی که به توصیف جنگ و بازی گردان های جنگ و صلح در دنیا پرداخته، واقعا جالب، جدید و خوندنی هستن..

"زوربای یونانی" رو شروع کردم از "نیکوس کازانتزاکیس"؛ البته فیلمش رو قبلا دیدم؛ اما خوب خوندن کتابش یه لطف دیگه داره...

پ.ن۲: مسافرت خوبی بود،اما اون تصادفی که توی جاده دیدیم و اون آدمای بی گناه که به خاطر حماقت چند نفر دیگه کشته شدن..بقیه اش رو نگم بهتره،این نـدا آبغوره راه میندازه باز

پ.ن۳: امان از این سریال های نورورزی و بازیگرای کیلوییشون از جمله "حامد کمیلی" که سالی پنج تا فیلم میده بیرون! حالا خودتون بگین خوش قیافه بودن اگه معیار اصلی باشه، چی میشه که یه نفر مثل "محمد رضا فروتن" با معرفی از طرف کارگردانی مثل "مسعود کیمیایی" در فیلم "مرسدس" به یه بازیگر کلاس اول سینما تبدیل میشه(فکر نمیکنم کسی باشه که فیلم "شب یلدا" ی فروتن رو ندیده باشه)، ولی یه نفر مثل آقای کمیلی با اون همه ادعای بازیگری تیاتریشون، تبدیل به یه مهره ی ثابت برای فیلمهای آبگوشتی ماه رمضون و ایام عید میشه!!! جدا قیافه میتونه اصل باشه؟!البته بماند که من این فیلم "نشانی در دبی" از رامبد جوان رو تعقیب می کنم اما خوب نه به این معنی که جالبه، فقط برای سرگرمی"مرد هزار چهره" رو هم واقعا دوست دارم... بلاخره یکی پیدا شد جرات کنه از این نظام در قالب طنز انتقاد کنه، هر چند باز هم خیلی ضعیف...

پ.ن۴: "به به، به به، ..""موافقت عالی مشتعل""اندام عالی منقبض"(اینا یعنی که نظر بذارین لطفا)

پ.ن۵: تولد یک سالگی وبلاگم مباااااااااالک