باید چیزی برای نوشتن باشد، بگرد! بیشتر بگرد! باز هم بیشتر... یادم نرفته این وبلاگ رو برای چی درست کردم؛ فقط اینقدر همه چیز داره به سرعت پیش میره که فرصت نفس کشیدنم نیست چه برسه به ثبت وقایع! شاید فقط میفهمم و رد میشم... باز داره تند میره زندگی و نگرانم... همیشه بعد از کلی اتفاق خوب یــِیهو یه اتفاق بد میافته! نگرانم...

دولت شرمنده از آنِ ما
...
کوکوی دو شب مانده از آنِ ما

تو یه جمع 30 نفره که از سه نسل مختلف وجود دارن به سه زبان مختلف صحبت میشه:

نسل اول: "آدما دور تا دور حیاط میشستن، باغچه ها پر لاله و سنبل ... "
نسل دوم : "همه ی فامیل دور هم توی حیاط جمع میشدن، چه باغچه های باصفایی بود..."
نسل سوم : "بر و بکس!!!!!!! (که من هنوز نفهمیدم چه نوع کلمه ای ست) دور هم جمع میشن(با گل و سنبلم رابطه ای ندارن ظاهرا)"

تو باد و شکوفه و میوه یی                                                                                               
ای همه ی فصول من                                                                                                     
بر من چنان چون سالی بگذر                                                                                            
تا جاودانگی را آغاز کنم...                                                                                                
                                                                                                                               
"احمد شاملو"                                                                                                           
                                                                                                                               
مثل یک ساعت قدیمی، به نفس نفس می افتم تا این یک سال یک سال دور شدن های تو را بشمارم...
هنوز هم به جای تمام آرزوهایت بی صدا در خاطره ها و ای کاش ها اشک میریزم...                         
                                                                                                                               
پ.ن۱: حاضرم دنیا رو بدم فقط یه بار دیگه بتونم بهت بگم "زوزی" یا "خاله زری"...                            
پ.ن۲: "سالگرد" کلمه ی قشنگی نیست وقتی برای نبودن عزیزترین کس زندگیت به کارش میبری...    
پ.ن۳: به "ضصثقفغعهخح" : حکما شما شعورتان به زمان جاهلیت اعراب برمیگردد زیرا آنها هم "کیل"   
(البته اگر سوادتان بکشد کیل چیست) همه چیزشان ، همین موردی بود که شما اشاره فرمودید!

رییس جمهور گرامی فرمودن :"ایران مثل یک بهشت از بحران اقتصادی موجود در دنیا برکنار مونده"!!!
یا من تو ایران زندگی نمیکنم! یا یه ایران دیگه هم وجود داره!

پ.ن۱: وقتی کسی حرف اشتباهی میزنه، عکس العمل نشون ندادن بیشتر شرمندش میکنه تا اینکه -> 
یا
پ.ن۲: روزای خوبیه اما میتونه بهتر از اینم باشه و مطمینم که بهترم میشه!
پ.ن۳: بعضیها تا آخر عمرشون از نظر عقلی بچه میمونن و تو یکی از اونهایی (اشتباه نکن ، کودک درون با کودک بودن ، زمین تا آسمون فرق داره!در ضمن اعتقاد داشتن به کودک درون هم با واقعا کودک درون داشتن خیلی فرق داره)
پ.ن۴: وقتی عطای چیزی (کسی) رو به لقاش می بخشی حس لذت بخش وحشتناکی داره چون به یه چیز مطلق گفتی نه...!
پ.ن۵: تازه حالا دارم میفهمم با چه آدم حقیر و ضعیفی رو به رو بودم اون روزای دانشگاه! اگه تاسفی هم داشته باشم الان فقط از اینه که چرا برای یه آدم به درد بخورتر (یه کی که سرش به تنش بیارزه) غصه نخوردم؟! مطمینم که اینجا رو میخونی! (محض رضای خدا یه شکلکم پیدا نکردم که به شخصیت مزخرف تو بخوره؛ تو دیگه چی هستی؟)شاید این بهت بخوره درست مثل یه چک برگشتی ->  
پ.ن: به شدت حس موفقیت دارم!

دلم میخواد یه پاکت بزرگ Kit Kat بخرم و بشینم روی این نیمکته همش رو بخورم.

پ.ن: سعی میکنم با خونسردی هر چه تمام تر روحیه ی همکاریم رو حفظ کنم؛ فقط لطفا دماغتون رو از دم دستم دور نگه دارین!

بیحوصلگی روح آدم رو ذره ذره تا آخر میخوره و تو فقط میتونی بیحوصله باشی و بس!

پ.ن: لحظه لحظه ی همه چیز آینده ترس آور و خواستنیه!! دورم از همه چیزهایی که میخوام داشته باشم ، خیلی دوووووووووووووووووور!شاید هم خوشی زده زیر دلم، اما یه سوالی هست و اونم اینکه دقیقا کدوم خوشی؟!

وقتی اشتباه میکنیم و با اشتباهمون باعث میشیم همه ی اون چیزهای قشنگ و دوست داشتنی بین چند نفر دوست خوب از بین بره، دیگه چرا اصرار داریم "تا همیشه" از اون اشتباهی که کردیم هی حرف بزنیم و تازه هی حسرت همه چیز رو تو دل بقیه تازه کنیم؟ هان؟ اگر نمیخواهیم قبول کنیم اشتباه کردیم چرا دیگران رو عذاب بدیم؟ با سکوت هم میشه طرز فکر خودمون رو نگه داریم، لازم نیست حتما به زور و به اجبار از دیگران تاییدیه بگیریم. چرا عذاب وجدانمون رو سر بقیه خالی کنیم؟ یکی به میخ و یکی به نعل میکوبی که چی؟شدی UNFORGIVEN ؟

پ.ن۱: عکس العمل من به این همه اظهار صمیمیت ناگهانی!! فقط یه علامت تعجب به بزرگی دلتنگی همه ی این چهار ماه دوری بود!
پ.ن۲: خیلی لذت بخشه که وقتی بعد از یک جلسه غیبت میری سر کلاس استاد بهت بگه پروفسور کلاسمون چرا غایب بود؟ (نوشابه بدین واسه خودم باز کنم)