سرگیجه ام را به تو نمی گویم
هیچکاک نیستی که مرا فیلم کنی
تنهایی ام پای خودم،
همین قدر که بدانی خسته ام کافیست!
قبل ترها گفته بودم:
"این روزها مرا تاب نمی آورند
من این روزهای بی حوصله را"

"برای یغما به قلم عمران صلاحی"

                   
این هفته با خیلی از دوستای قدیمی در تماس بودم؛ کسایی به من زنگ زدن و حرف زدیم که حتی فکرش رو هم نمیکردم دیگه به یاد من باشن... حتی یکی دو نفر برای شاد کردن دل من در این زمینه دروغ هم گفتن اما مهم نبود چون تو این دنیای شلوغ پلوغ چیزای خوب کم پیدا میشه! با خیلی از اونهایی هم که هنوز رفت و آمد دارم بحثهای اساسی داشتیم البته نه به معنی دعوا ، به معنی تجزیه تحلیل فکری و شخصیتی همدیگه؛ اصولن تازگی ها همه چیز رو خیلی ساده برگذار میکنم؛ چندنفری که منو خیلی خیلی خوب میشناسن میدونن اهل غرور و تکبر نیستم؛ کلن آدم آرومی هستم و تقریبا به سختی میتونم نسبت به دیگران بدبین بشم و این قضیه ی دوم همیشه ضربه ی خودش رو در ارتباط با آدمهای زرنگ به من زده اما نمیتونم این خصوصیتم رو عوض کنم چون اون وقت زندگی خیلی سخت میشه؛ اما گاهی هم نمیدونم چی میشه با بعضی ها تداخل فکریه شدید پیدا میکنم و باعث میشه هر حرفی میزنن بدترین برداشت ممکن رو بکنم... من آدم کاملی نیستم و ادعایی هم روی خوش اخلاقی یا خوب بودن ندارم (اگر هم کسی همچین ادعایی داشته باشه به نظر من آدم احمقیه!) اما حداقل خیلی ها میگن خیلی (شاید حتی بیش از حد) صبورم و مهربون!... اما مواقعی که بدبین میشم صبرم به کلی از دست میره و هیچ چیزی رو نمیتونم به صورت منطقی نگاه کنم. شاید تو این یه هفته یا ده روز تو بحثهایی که با دوستام کردم یه جاهایی از حد و مرز منطق گذشته باشم اما خوب کدوم آدمیه که تا حالا اشتباه نکرده باشه... طبق معمول رسیدم به بن بست جمله ی "نمیدونم، بگذریم"! جز از خودم از هیچکس ناراحت نیستم! دلم یه کتاب خیلی خووووووووووووووب میخواد! (مخاطب خاص نداره)
پ.ن۱: اینجا به مدت مدیدی تعطیله! شاید تا روز عید!
پ.ن۲: یه شعر از یغما گلرویی یه بار یه جایی خوندم که توش "پیله" و شیشه و هوا و نفس و حباب و اینا داشت. یه بار هم خودم تو بلاگم زدم اما بلاگ رو که اشتباهی حذف کردم دیگه پیداش نکردم اگه کسی میدونه چیو میگم لطفا تو نظرات برام بذاره...
پ.ن۳: لولویی و آفرین جون مرسی اومدین خیلی خوش گذشت چهارشنبه