یکی یکی از همه دور خواهم شد
                                                 امتحان تحمل هجرت است
                                                     در شامگاه خزانی.

پ.ن: تا دو هفته دیگه(بعد از انتخابات) دات کام عزیز راه میافته زودتر اینجا رو میبندم.. دلم نمیخواست اما گاهی مجبور میشی...

Best International Photography Contest Awards

ارزش دیدن داره واقعا

شدم آش نخورده و دهن سوخته! این سه روز من به چه چیزایی فکر میکردم اون چه چیزایی برداشت کرده بود!!!! برای همینه که میگم از حدس و گمان متنفرم!!!! خیلی تلاش کردم دهنم 6 متر باز نشه از تعجب! خودش بریده بود و دوخته بود و زور و زور میخواسته تنم کنه بعدا فهمیده انگار برای لباس پوشیدن منم باید باشم این یکی زورکی نمیشه!!!! به چشم که دید تنگه کاسهه رو زد تو سر من شکست گفت بعدا کوزشم میاره که بشکنه!!!

پ.ن1: یک خط هم نتونستم کد بنویسم! ذهنم داغونــــــــــــــــــــه! شاید از داغونم اون طرف تر! شایدم اعصابمه نمیدونم!
پ.ن۲: اعتماد به نفس (با لحن فحش بخونینش!)

"ایران مثل گلستانی از آنفولانزای خوکی جهانی بر کنار مونده!"
(شیطونیم گل کرده آخرشم سرمو به باد میده این شیطونیا)

پ.ن۱:نصفه اومد! نصفه ناراحت شدم!
پ.ن۲:از چیزی که بدم میاد حدس و گمان و بلاتکلیفی و سردرگمیه!
پ.ن۳:این یه قانونه که روزایی که میخندم و کار میکنم کار بیشتر، بهتر، سریعتر و با کیفیت تر پیش میره!
پ.ن۴:تغییر سطح خیلی سخته؛ به خصوص اگه سقوط باشه نه صعود!

از استدلالش میشد نتیجه گرفت که فقط اونایی که خونشون گاراژ داره آدمهای موفقیند!

پ.ن1: بعضی ها ظرفیت شوخیشون از منفی هم منفی تره! هر چی من ساکت موندم و صبر کردم که چیزی نگم اصرار کرد! وقتی به شوخی حرفم رو زدم ساکت شد و هیچی نگفت! وقتی هم من میدونم ناراحت میشی هم تو چرا اصرار میکنی حرف بزنم خوب؟! بهتر نیست همون حرف زور بزنی منم گوش بدم؟!!!!!

پ.ن2: راست میگه خوب حداقلش اینه میدونم بدتر از این برای من وجود نداره!
پ.ن3: زندگی داره تکرار میشه. یعنی باز نوبت سختیه؟! نمیدونم اما هرچی هست بدتر از این نمیشه! روز گندییییییییییی بود!

آرزوهام زیاد دوووووووووووور نیستن...


پ.ن۱: از تغییرات نمیترسم. اما خیلی دیر برام  اتفاق میافته.
پ.ن۲: خوشحالم که دندونام درست شده....
پ.ن۳: بعضی خاطره ها تا ابد موندگار میشه حتی اگه از این شهر بری!

                       
          
                                       ما به هر در که زدیم این غم ما چاره نداشت!

بعضی وقت ها، بعضی چیزها، بعضی زندگی ها، عبرت میشود برای من، برای تو، که خودمان عبرت نشویم برای دیگران!

از طرز بله گفتن بعضی ها متنفرم! حتی اگه در حال موافقت با بهترین خواسته ام باشه!


پ.ن۱: یه لحظه، یه نقطه، یه جایی ...
پ.ن۲: در زندگی چیزی به نام شانس وجود داره.(جمله ی خبری)

هی میخواستم نگم اما نمیشه چند روزه "نون" درون داره به "نون" بیرون میگه:

_ یادت باشه بعضی چیزها فقط برای تو ممنوعه! خلافه! نبایده!
_ چرا؟

                                 
از در هر خونه ای رد میشم بوی شب بو میاد...
نه انگار جدا داره عید میشه...
البته من که یک هفته پیش تخم مرغ عید رو رنگ کرده بودم یه گاو چاق و چله به امید اینکه تا آخر سال هزار و سیصد و هشتاد و هشت زنده بمونه....
نمیدونم روزای خوبیه یا نه! اما بیشتر حسم میگه خوبه.... یعنی داره خوش میگذره دیگه ....
عید همگی مبااااااااااااااااااااااااارک
با آرزوی بهترین ها برای همه ی مردم فارسی زبان ایرانی...

پ.ن: امروز سفره هفت سین شرکت رو پهن کردیم...با دوستای خوبم خوش گذشت.....

خیال امیدهای باطلتان راحت!
من پیش درآمدِ هیچ شعر عاشقانه ای نبوده ام!
و حقیقت نوازش را
تنها از دست های خود چشیده ام!
تا مرا بنوازند
حنجره ای باید
بس خواهان گریه های پنهانم
آری!

میگن وقتی کسی تو چشمات نگاه نمیکنه و حرف میزنه داره دروغ میگه! موندم این روزا که تکنولوژی پیشرفت کرده از پشت چت و اس ام اس!!!! چطوری میشه فهمید طرف داره دروغ میگه؟! لابد به صفحه ی موبایل یا کامپیوتر نگاه نمیکنه

                                                                افق روشن
                                                                                   
                                                             "احمد شاملو"

۸۷ عزیز هم افتاد تو سرازیری اسفند عزیز!

امروز همش تو فکر داستان میخ و دیوار بودم!
هم حس ضعف دارم هم حس قدرت!
اولین باریه که نه منفی ِ منفی ام نه مثبتِ مثبت!
به هر حال من چه بخوام چه نخوام زندگی داره میره جلو و من ترجیح میدم حس مثبتم رو انتخاب کنم...


پ.ن: همیشه همون چیزا تکرار میشه... به قول شاملو

جمعه ی برفی خوبی رو با لولو گذروندیم...
یه آدم بلفی خوشگل ساختیم...
چند روزه الکی بی حوصله ام؛ البته خیلی هم الکی نیست...
همه چیز خسته به نظر میاد و هیچ  نشاطی نداره...


پ.ن۱: هزار بار گفتم "بشین و بتمرگ و بفرما " با هم فرق داره!
پ.ن۲: تجربه میگه آدمایی که اهل حرف و حدیثن زیاد پیشرفت نمیکنند!
پ.ن۳:  چه به هم میان، این هوای برفی و دلم...

باید چیزی برای نوشتن باشد، بگرد! بیشتر بگرد! باز هم بیشتر... یادم نرفته این وبلاگ رو برای چی درست کردم؛ فقط اینقدر همه چیز داره به سرعت پیش میره که فرصت نفس کشیدنم نیست چه برسه به ثبت وقایع! شاید فقط میفهمم و رد میشم... باز داره تند میره زندگی و نگرانم... همیشه بعد از کلی اتفاق خوب یــِیهو یه اتفاق بد میافته! نگرانم...

دولت شرمنده از آنِ ما
...
کوکوی دو شب مانده از آنِ ما

تو یه جمع 30 نفره که از سه نسل مختلف وجود دارن به سه زبان مختلف صحبت میشه:

نسل اول: "آدما دور تا دور حیاط میشستن، باغچه ها پر لاله و سنبل ... "
نسل دوم : "همه ی فامیل دور هم توی حیاط جمع میشدن، چه باغچه های باصفایی بود..."
نسل سوم : "بر و بکس!!!!!!! (که من هنوز نفهمیدم چه نوع کلمه ای ست) دور هم جمع میشن(با گل و سنبلم رابطه ای ندارن ظاهرا)"

تو باد و شکوفه و میوه یی                                                                                               
ای همه ی فصول من                                                                                                     
بر من چنان چون سالی بگذر                                                                                            
تا جاودانگی را آغاز کنم...                                                                                                
                                                                                                                               
"احمد شاملو"                                                                                                           
                                                                                                                               
مثل یک ساعت قدیمی، به نفس نفس می افتم تا این یک سال یک سال دور شدن های تو را بشمارم...
هنوز هم به جای تمام آرزوهایت بی صدا در خاطره ها و ای کاش ها اشک میریزم...                         
                                                                                                                               
پ.ن۱: حاضرم دنیا رو بدم فقط یه بار دیگه بتونم بهت بگم "زوزی" یا "خاله زری"...                            
پ.ن۲: "سالگرد" کلمه ی قشنگی نیست وقتی برای نبودن عزیزترین کس زندگیت به کارش میبری...    
پ.ن۳: به "ضصثقفغعهخح" : حکما شما شعورتان به زمان جاهلیت اعراب برمیگردد زیرا آنها هم "کیل"   
(البته اگر سوادتان بکشد کیل چیست) همه چیزشان ، همین موردی بود که شما اشاره فرمودید!

رییس جمهور گرامی فرمودن :"ایران مثل یک بهشت از بحران اقتصادی موجود در دنیا برکنار مونده"!!!
یا من تو ایران زندگی نمیکنم! یا یه ایران دیگه هم وجود داره!

پ.ن۱: وقتی کسی حرف اشتباهی میزنه، عکس العمل نشون ندادن بیشتر شرمندش میکنه تا اینکه -> 
یا
پ.ن۲: روزای خوبیه اما میتونه بهتر از اینم باشه و مطمینم که بهترم میشه!
پ.ن۳: بعضیها تا آخر عمرشون از نظر عقلی بچه میمونن و تو یکی از اونهایی (اشتباه نکن ، کودک درون با کودک بودن ، زمین تا آسمون فرق داره!در ضمن اعتقاد داشتن به کودک درون هم با واقعا کودک درون داشتن خیلی فرق داره)
پ.ن۴: وقتی عطای چیزی (کسی) رو به لقاش می بخشی حس لذت بخش وحشتناکی داره چون به یه چیز مطلق گفتی نه...!
پ.ن۵: تازه حالا دارم میفهمم با چه آدم حقیر و ضعیفی رو به رو بودم اون روزای دانشگاه! اگه تاسفی هم داشته باشم الان فقط از اینه که چرا برای یه آدم به درد بخورتر (یه کی که سرش به تنش بیارزه) غصه نخوردم؟! مطمینم که اینجا رو میخونی! (محض رضای خدا یه شکلکم پیدا نکردم که به شخصیت مزخرف تو بخوره؛ تو دیگه چی هستی؟)شاید این بهت بخوره درست مثل یه چک برگشتی ->  
پ.ن: به شدت حس موفقیت دارم!

دلم میخواد یه پاکت بزرگ Kit Kat بخرم و بشینم روی این نیمکته همش رو بخورم.

پ.ن: سعی میکنم با خونسردی هر چه تمام تر روحیه ی همکاریم رو حفظ کنم؛ فقط لطفا دماغتون رو از دم دستم دور نگه دارین!

بیحوصلگی روح آدم رو ذره ذره تا آخر میخوره و تو فقط میتونی بیحوصله باشی و بس!

پ.ن: لحظه لحظه ی همه چیز آینده ترس آور و خواستنیه!! دورم از همه چیزهایی که میخوام داشته باشم ، خیلی دوووووووووووووووووور!شاید هم خوشی زده زیر دلم، اما یه سوالی هست و اونم اینکه دقیقا کدوم خوشی؟!

وقتی اشتباه میکنیم و با اشتباهمون باعث میشیم همه ی اون چیزهای قشنگ و دوست داشتنی بین چند نفر دوست خوب از بین بره، دیگه چرا اصرار داریم "تا همیشه" از اون اشتباهی که کردیم هی حرف بزنیم و تازه هی حسرت همه چیز رو تو دل بقیه تازه کنیم؟ هان؟ اگر نمیخواهیم قبول کنیم اشتباه کردیم چرا دیگران رو عذاب بدیم؟ با سکوت هم میشه طرز فکر خودمون رو نگه داریم، لازم نیست حتما به زور و به اجبار از دیگران تاییدیه بگیریم. چرا عذاب وجدانمون رو سر بقیه خالی کنیم؟ یکی به میخ و یکی به نعل میکوبی که چی؟شدی UNFORGIVEN ؟

پ.ن۱: عکس العمل من به این همه اظهار صمیمیت ناگهانی!! فقط یه علامت تعجب به بزرگی دلتنگی همه ی این چهار ماه دوری بود!
پ.ن۲: خیلی لذت بخشه که وقتی بعد از یک جلسه غیبت میری سر کلاس استاد بهت بگه پروفسور کلاسمون چرا غایب بود؟ (نوشابه بدین واسه خودم باز کنم)

                                      
شب يلدا يا «شب چله» شب اول زمستان و درازترين شب سال است. و فرداي آن با دميدن خورشيد، روزها بزرگ تر شده و تابش نور ايزدي افزوني مي يابد. اين بود که ايرانيان باستان، آخر پاييز و اول زمستان را شب زايش مهر يا زايش خورشيد مي خواندند و براي آن جشن بزرگي بر پا مي کردند.
اين جشن در ماه پارسي «دي» قرار دارد که نام آفريننده در زمان قبل از زرتشتيان بوده است که بعدها او به نام آفريننده نور معروف شد،همان که در زبان انگليسي "day"خوانده ميشود.
يلدا و جشنهاي مربوطه که در اين شب برگزار مي شود،يک سنت باستاني است.يلدا يک جشن آريايي است و پيروان ميتراييسم آن را از هزاران سال پيش در ايران برگزار مي کرده اند.يلدا روز تولد ميترا يا مهر است.اين جشن به اندازه زماني که مردم فصول را تعيين کردند کهن است.
نور،روز و روشنايي خورشيد،نشانه هايي از آفريدگار بود در حالي که شب ،تاريکي و سرما نشانه هايي از اهريمن. مشاهده تغييرات مداوم شب و روز مردم را به اين باور رسانده بود که شب و روز يا روشنايي و تاريکي در يک جنگ هميشگي به سر مي برند.روزهاي بلندتر روزهاي پيروزي روشنايي بود درحالي که روزهاي کوتاه تر نشانه اي از غلبه تاريکي.
براي در امان بودن از خطر اهريمن،در اين شب همه دور هم جمع مي شدند و با برافروختن آتش از خورشيد طلب برکت مي کردند.
از منابع رومي مي دانيم که پيران و پاکان به تپه اي رفته ، با لباس نو و مراسمي از آسمان مي خواستند که آن «رهبربزرگ» را براي رستگاري آدميان گسيل دارد و باور داشتند که نشانه زايش آن ناجي ، ستاره ايست که بالاي کوهي – به نام کوه فيروزي- که داراي درخت بسيار زيبايي بوده است، پديدار خواهد شد. و موبد بزرگ براي اين موضوع دعايي مي خوانده که قسمتي از آن هنوز در کتاب بهمن يشت بر جاي مانده و اين گونه است :

آن شب که سرورم زايد
نشانه اي از ملک آيد
ستاره از آسمان ببارد
هم آنگونه که رهبرم در آيد
ستاره اش نشان نمايد

ظاهرا پس از مسيحي شدن روميان، سيصد سال بعد از تولد عيسي مسيح، کليسا جشن تولد مهر را به عنوان زادروز عيسي پذيرفت، زيرا، موقع تولد او دقيقا معلوم نبود. ازين روست که تا امروز بابانوئل با لباس و کلاه موبدان ظاهر مي شود و درخت سرو و ستاره بالاي آن هم يادگار مهري هاست،
جالب اين است که يلدا کلمه ايست سرياني به معناي تولد و به گفته ابوريحان آن را شب زادن ترجمه کرده اند.
همچنين گفته ميشود وقتي ميتراييسم از تمدن ايران باستان در جهان گسترش يافت،در روم وبسياري از کشورهاي اروپايي ،روز ?? دسامبر به عنوان تولد ميترا جشن گرفته ميشد.ولي پس از قرن چهارم A.D در پي اشتباهات محاسباتي اين روز به ?? دسامبر انتقال يافت و در آن زمان مسيحيان روز ? ژانويه را روز تولد مسيح جشن مي گرفتند.اما با گسترش مسيحيت در آن زمان به دليل اينکه نمي توانستند مردم را از برپاداشتن اين جشن منع کنند بنابراين روز کريسمس را به روز ?? دسامبر جابه جا کردند.
آيين شب يلدا يا شب چله، خوردن آجيل مخصوص ، هندوانه، انار و شيريني و ميوه هاي گوناگون است که همه جنبه نمادي دارند و نشانه برکت، تندرستي، فراواني و شادکامي هستند. در اين شب هم مثل جشن تيرگان، فال گرفتن از کتاب حافظ مرسوم است. حاضران با انتخاب و شکستن گردو از روي پوکي و يا پري آن، آينده گويي مي کنند.

بر گرفته از کتاب های : 
 "ديدي نو از آييني کهن" نوشته دکتر فرهنگ مهر 
 "گاه شماري و جشنهاي ايران باستان" نوشته هاشم رازي
                                              
                                               منبع: سایت زنده رود

پ.ن۱: خداییش من از شب یلدا جز هندونه و انار و آجیل نمیشناختم
پ.ن۲: شب یلداتون خوش بگذره... فال حافظ یادتون نره...
پ.ن۳: پیشنهاد میکنم شعر تا صبح شب یلدا -> از "هوشنگ ابتهاج(ه.الف سایه)"  رو بخونین.

                                 
از این همه فشار اقتصادی که داره مردم رو ذره ذره خورد میکنه دارم دیوونه میشم. امروز تو درمونگاه طرف حتی پول کافی برای تزریق آمپولِ بچه ی۸، ۹ سالش رو نداشت... تو این فکرم یه نمونه از گرونی میوه و گوشت و غیره رو تو این ایام عید و شب یلدا دیدیم و صدامون در نیومد... واقعا شب عید قراره چه بلایی سر قشر ضعیف جامعه بیارن؟ اوضاع اقتصادی مردم عادی جامعه خیلی بده و ما هنوز تو بسته های طرح های اقتصادی و جلسه های چهار، پنج ساعته و سوالهای ساده ای مثل "وام های صنعتی کارآفرین بدهیم یا خیر؟" موندیم و نمیخواهیم اعتراف کنیم طرح "وام بنگاه های زودبازده" باعث جریان حجم عظیمی از پول به جامعه و ایجاد تورمی شده که بسته ذغال ۱۵۰تومانی رو ۸۰۰ تومان و چای را تا کیلویی ۲۱ هزار تومان هم رسانده... واقعا به نظر شما اونهایی که قبلا توانایی خرید نداشتن الان دیگه چیکار میکنن؟ چرا همیشه و همه جای دنیا توزیع ثروت ناعادلانه ست؟


پ.ن: دلم میخواست از خواهش و تمنایی که تو چشمای پدر این بچه بود عکس بگیرم اما مثل همه ی آدما از ثبت واقعیت ها ترسیدم...

خوبه آدم جنبه داشته باشه با چهار تا پر برف، تب 40 درجه نکنه...
حالم واقعا بده...
بماند که یک ماهه این مریضی لعنتی از تو خونه ما بیرون نرفته...